obywatel UE

Od legalizacji zatrudnienia należy odróżnić legalizację pobytu, a dokładniej jego rejestrację. Jak sama nazwa wskazuje, w przypadku osób, które przyjechały do Polski w celu świadczenia pracy, przybiera ona charakter czysto formalny.

Charakter formalności zależy przede wszystkim od długości pobytu na terytorium RP. W przypadku, gdy jest on nie dłuższy niż 3 miesiące, cudzoziemiec zobowiązany jest wyłącznie do posiadania ważnego dokumentu podróży albo innego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość i obywatelstwo.

Natomiast w sytuacji, gdy cudzoziemiec przebywa w Polsce dłużej niż 3 miesiące, co do zasady, jest on zobowiązany zarejestrować swój pobyt. Żeby móc to zrobić, musi spełniać jeden z warunków uprawniających go do pobytu w Polsce, np. być pracownikiem lub osobą pracującą na własny rachunek na terytorium RP.

Obowiązek rejestracji nie dotyczy jednak obywatela UE, który wjechał do Polski w celu poszukiwania pracy – przez okres 6 miesięcy, chyba że po upływie tego okresu wykaże, że aktywnie kontynuuje poszukiwania pracy i ma rzeczywiste szanse na zatrudnienie.

Organem, który dokonuje rejestracji pobytu jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu obywatela UE.

Po upływie 5 lat nieprzerwanego pobytu na terytorium RP obywatel UE nabywa prawo stałego pobytu. Co do zasady, pobyt uważa się za nieprzerwany, jeżeli czas, w którym przebywał on poza Polską nie przekroczył łącznie 6 miesięcy w roku. W takim wypadku zostaje mu wydany dokument potwierdzający prawo stałego pobytu.