członek rodziny obywatela UE

Charakter formalności, analogicznie jak w przypadku obywatela UE, zależy w pierwszej kolejności od długości pobytu na terytorium RP. W przypadku, gdy jest on nie dłuższy niż 3 miesiące, cudzoziemiec zobowiązany jest wyłącznie do posiadania ważnego dokumentu podróży.

Inaczej jednak niż w przypadku obywatela UE będzie wyglądała już kwestia samego wjazdu na terytorium RP. Uzależnione jest to od kraju pochodzenia członka rodziny, a mówiąc dokładniej - od posiadanego przez niego obywatelstwa.

Co do zasady, członkowi rodziny niebędącemu obywatelem UE wydaje się wizę Schengen lub wizę krajową w celu dołączenia do obywatela państwa członkowskiego lub przebywania z nim. Na państwie członkowskim – w tym wypadku na Polsce - spoczywa obowiązek, aby była ona wydawana bezpłatnie i szybko. Jednak nawet w sytuacji, gdy nie posiada on dokumentu podróży lub wizy, a udowodni w inny, niebudzący wątpliwości sposób, że jest uprawniony do korzystania ze swobody przepływu osób, nie można mu odmówić wjazdu na terytorium RP.

W przypadku, gdy pobyt przekracza 3 miesiące, członek rodziny obywatela UE zobowiązany jest uzyskać kartę pobytu obywatela UE. Kartę pobytu wydaje wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu obywatela UE.

Podstawą prawa pobytu członka rodziny obywatela UE, co do zasady, jest pośrednio prawo pobytu przysługujące samemu obywatelowi UE. Przykładowo, gdy podstawę legalizacji pobytu stanowi zatrudnienie lub prowadzenie działalności gospodarczej na własny rachunek przez obywatela UE, rozciąga się ona na członka rodziny dołączającego do niego lub przebywającego z nim na terytorium PR.

Członek rodziny niebędący obywatelem UE nabywa prawo stałego pobytu po upływie 5 lat nieprzerwanego pobytu na terytorium RP z obywatelem UE.